Hunkeringen
13 dec 2011 Geef een reactie
inpersoonlijk leiderschap Tags:persoonlijk leiderschap, persoonlijke groei
Hunkeringen
Er zijn verlangens die je welzijn enorm kunnen bevorderen, maar er zijn ook verlangens die je juist de andere kant op kunnen brengen als je niet uitkijkt. Bij de laatste categorie hoort de hunkering die een mens zomaar kan overvallen naar snoepen, snacken, drank, seks, of wat je maar voor plotselinge fysieke behoeften kunt hebben. Het is alsof in die hunkering alles in je zich samenbalt in die roep: geef mij, geef mij. NU! Het verlangen is zo intens dat de vervulling er al bijna in zit. Je wordt als een supermagneet aangetrokken door Luilekkerland. Nog enkele seconden… en je bent er. De hunkering lijkt fysiek gericht, maar misschien is dat eigenlijk helemaal niet zo. Op zich is het een hele mooie staat van zijn: een staat van optimale motivatie. Wat zou het mooi zijn als je die op zo’n moment in zou kunnen zetten voor iets wezenlijks. Iets waarvoor je werkelijk alles aan de kant zet – en wel nu – om dat te bereiken. De brandende vraag is dus op zo’n moment eigenlijk: waar verlang ik werkelijk zo intens naar? Wat geeft mij de werkelijke en duurzame vervulling waarbij de fysieke behoefte totaal zijn betekenis verliest?
In het woord bevrediging zit vrede. Werkelijke en duurzame behoeftebevrediging geeft innerlijke vrede. Dat maakt dat je boven de verlangens van je lichaam uit stijgt en de vervulling van je essentie mag proeven.
De onmiddellijke behoeftebevrediging stopt slechts voor een moment de fysieke hunkering. Dat is alles. Daarna blijft er niets positiefs achter.
De werkelijke en duurzame bevrediging brengt je in een staat die te vergelijken is met opperste verliefdheid. Je straalt, stijgt boven mezelf uit, bent actief, wakker en alert, je voelt positieve energie sprankelen in al je cellen. Een nieuwe realiteit dient zich aan: een werkelijkheid die fantastischer is dan je ooit had kunnen dromen. Je durft meer dan je ooit had kunnen denken. Vanuit deze werkelijkheid kun je weer nieuwe dromen realiseren die je nooit voor mogelijk had gehouden.
Ik wil mijn hunkeringen graag inzetten om de plek te bereiken waar ik werkelijk wil zijn: niet het eendimensionale pretpark van het lichaam, maar de multidimensionale lusthof van mijn ziel. Behalve dan de keren dat ik gewoon graag even van de geneugten van mijn lichaam wil genieten.
Marian van den Beuken
Hooggevoeligheid en trauma
10 dec 2011 Geef een reactie
inhooggevoeligheid Tags:coaching, depressie, hooggevoeligheid, hoogsensitief, persoonlijk leiderschap, sensitieve pionier
Ik krijg nogal eens vragen over de relatie tussen klachten tengevolge van trauma en hooggevoeligheidsklachten. Ik vind het een belangrijke vraag en tegelijkertijd ook iets van de orde van de kip of het ei.
Ik denk dat de klachten van hooggevoelige mensen die chronisch overprikkeld en overbelast zijn, vaak overeenkomen met traumaklachten. Ik wil niet op de stoel van een psychiater gaan zitten, maar ik vraag me wel eens af of op chronisch zwaar overbelaste HSP’s niet vaak de diagnose posttraumatische stressstoornis van toepassing is. Alleen is het trauma dan niet een aan te wijzen gruwelijke gebeurtenis maar een langdurig blootstaan aan overbelasting van het kwetsbare zenuwstelsel door heftige prikkels van grovere aard, zoals lawaai, drukte, ruwe bejegeningen, negativiteit, een te grote diversiteit aan signalen als negatieve stemmingen, dubbele boodschappen, stress, te fel of te weinig licht, bepaalde voedingsmiddelen, medicijnen, geuren.
In therapie wordt vaak naar oorzaken van ‘het trauma’ gezocht. De cliënt is zelf ook al eindeloos bezig geweest, oorzaken te zoeken voor de klachten. Er wordt dan niets gevonden wat een trauma kon veroorzaken. Maar het trauma zit in de directe leefomgeving en die is voor HSP’s zo gewoon – ze hebben er immers vanaf hun babytijd in geleefd – dat ze niet weten dat er ook andere leefomstandigheden bestaan. Ze zijn als vissen die in vervuild water leven en zich afvragen wat ze toch verkeerd hebben gedaan of wat ze toch verdrongen hebben dat ze zoveel klachten hebben.
Als ik naar mijn eigen geschiedenis kijk: ik heb zelf vaak allerlei klachten van cliënten met een verleden van seksueel misbruik in mezelf herkend, terwijl zoiets voor zover ik weet, in mijn leven nooit heeft plaatsgevonden. Ik denk wel dat er stelselmatig inbreuk is gemaakt op mijn grenzen en mijn persoonlijke integriteit. Achteraf zie ik dat mijn ouders en mijn oudste zus behoorlijk getraumatiseerd waren door de oorlog. Ze waren niet in staat, een gezonde leefomgeving te creëren voor de jongere kinderen. Ik ben er uiteindelijk behoorlijk bovenuit gegroeid, maar heb toch nog steeds momenten waarop ik weer overvallen word door ‘onverklaarbare ‘ klachten, die ik dan maar weer toeschrijf aan mijn ‘bagage’. Niet aan het feit dat ik hooggevoelig ben, wel aan het feit dat ik in een omgeving ben opgegroeid die met name voor een HSP heel ongezond was. Elke keer als ik een nieuw veld van groei in stap, lijken deze klachten opnieuw geactiveerd te worden. Dit lijkt dan misschien even een terugval, maar ze blijken wel steeds sneller te verdwijnen.
Ik denk dat juist hoogsensitieve mensen die in een getraumatiseerde omgeving zijn opgegroeid vaak dragers zijn van het leed van de ouders en voorouders. Ze zijn grenzeloos en staan veel te ver open doordat ze van baby af aan hun antennes gericht hebben op het leed van de ouders. Baby’s doen niets liever dan hun ouders plezieren en blij maken. Zie het bekende boek Het drama van het begaafde kind [1]van Alice Miller; ik krijg steeds meer het idee dat de schrijfster met het begaafde kind het gevoelsbegaafde, het hoogsensitieve kind bedoelt. Sinds ik kleinkinderen heb en baby’s van dichtbij in hun omgeving observeer met de kennis en ervaring die ik nu heb, vind ik het schokkend te zien hoezeer volwassenen bezig zijn, naar de gunst van een baby te dingen. Ze willen bijna allemaal voortdurend dat de baby tegen hen lacht. Alsof een baby nooit eens iets anders te doen heeft. Deze volwassenen zijn niet bezig, de baby aandacht te geven, nee, ze willen zelf de aandacht van de baby. Het is voor mij af en toe bizar om te zien maar het wordt wel normaal geacht. Ik weet heel goed hoe helend de intimiteit met een baby kan werken. Maar lang niet alle volwassenen weten daarbij een gezonde afstand in acht te nemen, zodat de baby er vooral voor zichzelf kan zijn. Volwassenen hebben vaak geen idee dat ze in dit opzicht beschermers zouden moeten zijn en zeker voor hoogsensitieve baby’s.
Volgens Indra T. Preiss[2], die veel met hoogsensitieve mensen werkt in familieopstellingen, gaat het hoogsensitieve kind als er problemen zijn in de familie, bijvoorbeeld langdurige spanningen in de relatie van de ouders, zijn gevoeligheid gebruiken om de ouders te ‘helpen’, te ‘bemiddelen’, door ‘bondgenoot’ van een van de ouders te worden of juist de ouders van hun problemen af te leiden door bijvoorbeeld ziek te worden of zich lastig te gaan gedragen. Wat het kind ook doet, het krijgt het zwaar, doordat het eigenlijk de problematiek van de volwassenen op zich neemt en niet meer voluit kind kan zijn.
Wat daar naar mijn idee nog bij komt, is dat het vaak beloond wordt voor meegaand of ondersteunend gedrag naar de ouders, terwijl geen volwassene ziet dat het kind tegen zijn eigen kinderlijke aard in aan het gaan is. Ook hier ontbeert het kind de bescherming van volwassenen in zijn omgeving en het ontwikkelt dan ook een overtuiging dat het verantwoordelijk is voor het welzijn van anderen en dat er niemand is die zijn wezenlijke wel-zijn in de gaten houdt. Dit wordt dan de ‘natuurlijke’ gang van zaken. Veel hoogsensitieve mensen krijgen hier pas in de loop van hun volwassen leven zicht op.
‘Juist omdat HSP’s enorm gevoelig zijn voor het leed van anderen, zijn zij bijna automatisch de meest belaste personen van heel het familiesysteem’, zegt Indra T. Preiss. Nog lastiger wordt het voor het gevoelige kind als er in vroegere generatie van zijn familie een onverwerkt trauma speelt. Dat kan bijvoorbeeld het oorlogsverleden van de grootvader zijn, de aan wiegendood gestorven tante of de vroeg gestorven vader van de moeder . Het hoog sensitieve kind pikt de verstoring op en draagt die onbewust met zich mee, soms met gevolgen als depressie, concentratieproblemen of ziekte. De latere volwassene, voelt dan een zware emotionele last op zijn schouders of is gewoon niet gelukkig. Door deze grote belasting wordt hooggevoeligheid eerder als vloek dan als zegen ervaren.
Kortom, trauma en hooggevoeligheid kunnen erg met elkaar verweven zijn. Als je mensen hier in begeleidt, maakt het eigenlijk niet uit van welk vertrekpunt je start. Iedere hulpvraag waar een cliënt mee komt, is prima. Als je het een aanstipt, komt het ander meteen mee.
Persoonlijk vind ik het niet zo belangrijk om in het begin al meteen te weten wat precies de oorzaak is. Ik werk zelf liever visiegericht dan probleemgericht. Ik bedoel daarmee dat ik, als een cliënt een probleem schetst, ik op zoek ga naar het verlangen dat onder dat probleem ligt. Daarmee is het probleem niet onmiddellijk opgelost, maar de cliënt wordt al wel blij van het beeld dat opgeroepen wordt: datgene waar hij of zij naar toe wil. Hier wordt het contact met de bron, de heelheid gemaakt en wordt de helende vibratie geactiveerd. Datgene waar je energie aan geeft, wordt versterkt. Geef je energie aan angst, dan versterk je de angst. Besteed je voortdurend aandacht aan boosheid of wrok, dan versterk je die. Help je de cliënt dus een beeld te scheppen van degene die hij of zij werkelijk van binnenuit is en wil zijn en besteedt deze daar ook dagelijks aandacht aan, dan wordt stap voor stap die positieve energie versterkt. Dat brengt het doel steeds dichterbij. En onderweg daarheen komt er als vanzelf meer inzicht in de oorzaak van het probleem.
Marian van den Beuken
[1] Uitgeverij Maarten Muntinga
[2] Indra T. Preiss, HSP’ ers en Familieopstellingen, in De Cocon, nieuwsbrief van de vereniging voor hooggevoelige Personen, jaarg. 2 nr. 11 okt 2006 http://www.atelierlevenskunst.be/tekstHSPers.htm
De betekenis van het Calimero-effect
08 dec 2011 1 reactie
inhooggevoeligheid, leiderschap, persoonlijk leiderschap, vrouwelijk principe Tags:Het geluk van hooggevoeligheid, hooggevoeligheid, hoogsensitief, intuïtie, leiderschap, persoonlijk leiderschap, persoonlijke groei, sensitieve pionier, vrouwen
Tijdens mijn lezingen, maar ook via de mail, krijg ik nogal wat vragen voorgelegd. Meestal kan ik daar prima antwoord op geven. Soms gebeurt er echter iets waardoor ik uit mijn helderheid raak. Iemand stelt bijvoorbeeld een vraag die me raakt en waar ik niet meteen antwoord op weet. Zo vroeg iemand me een keer:
Is het wel nodig dat hooggevoelige mensen hun heil bij elkaar zoeken en zich zo samen afzetten tegen de boze buitenwereld?
Ik schrok, had deze vraag niet verwacht, en zeker niet in deze setting, met voornamelijk HSP’s bij elkaar. Waarom niet? En waarom raakte ik erdoor in de war? Ik heb me er natuurlijk op de een of andere manier uit gered, maar ik had er geen goed gevoel over. Ik ervoer het niet als een vraag maar als een veroordeling. Ik weet niet of het dat ook was. Het zou kunnen zijn dat degene die hem stelde zich er buiten voelde staan.
Waarom ik op dat moment innerlijk afhaakte, is interessant. De vraag raakte een diep gevoel van ontkend worden, er niet mogen zijn, alsof mijn bouwwerk van jaren onderzoek rond hooggevoeligheid met één klap onderuit werd gehaald. Hoe kon me dit, na zoveel inzicht en bewustzijn opgebouwd te hebben (dacht ik), gebeuren?
Eigenlijk is het dezelfde vraag die mannen altijd stelden als het ging om vrouwenhuizen en vrouwencafés. De vraag die huiverende ouders stellen aan hun lesbo en homo kinderen: ‘Moet je het daar nou altijd over hebben? Moet je nou altijd met die types omgaan?’
De vraag stellen is je er buiten plaatsen. Oké, je bent misschien ‘zo’, maar dan hoef je het er nog niet altijd over te hebben! Kortom, dat je zo bent, daar kun je misschien niets aan doen, maar verder moet je je wel aan de (dominante) normen houden. En je zeker niet samen afzonderen en gaan zitten miepen.
Dat de vraag me emotioneel raakte, heeft te maken met verinnerlijkte onderdrukking. De term wordt niet veel meer gebruikt, hij was in de zeventiger jaren erg in zwang. We praten niet graag meer over onderdrukking. We doen liever alsof we dat helemaal achter de rug hebben. Ik leg uit wat ik bedoel.
Waarom organiseren vrouwen zich op een bepaald aspect? (Bijvoorbeeld vrouwelijke politici, vrouwelijke ondernemers, vrouwen aan universiteiten, migrantenvrouwen). Waarom bestaan er homo/lesbische organisaties? Waarom bestaan er migrantenorganisaties? Waarom bestaan er organisaties van derde wereldlanden? Waarom bestaan er rouwgroepen?
Mensen organiseren zich met gelijkgestemden op een bepaald aspect om zich op dat punt verder te kunnen ontwikkelen. Het gaat er niet om dat ze zich willen verzetten tegen de boze buitenwereld. Het gaat er om dat ze bepaalde stukken van zichzelf willen leren kennen, in contact willen komen met hun authentieke zijn, hun eigen manier willen ontdekken om verder te komen. Dat lukt niet zolang ze alleen maar als afwijkend gezien worden en ze zichzelf te vaak als ‘anders’ en niet goed genoeg ervaren. Als je tot een minderheid behoort, ook al gaat het maar om een aspect van je leven, word je voortdurend met de beelden en de normen van de meerderheid bestookt. Je herkent jezelf niet in de wereld om je heen. Daardoor ontwikkel je niet van binnenuit een beeld over jezelf. De beelden van de meerderheid kloppen niet met hoe jij jezelf op dat punt ervaart. Zolang je niet weet hoe dat werkt, ben je gauw geneigd te denken dat er iets mis met jou is. Je leert ook niet ten volle jouw speciale kwaliteiten te zien. Juist doordat je afwijkt, is de kans groot dat je een hele eigen inbreng in de wereld kunt hebben. Maar je hebt in eerste instantie niet eens een eigen taal om je wezen naar anderen in uit te drukken. En je hebt al te vaak meegemaakt dat jouw manier van uitdrukken niet begrepen, afgewezen of belachelijk gemaakt werd. Een sterke taal kun je alleen maar ontwikkelen in samenhang met mensen die dezelfde ervaringen kennen.
Het feit dat je niet helemaal de taal spreekt van de dominante cultuur, maakt dat je je op allerlei onverwachte momenten zwak kunt voelen. Je voelt je op zo’n moment slachtoffer, ook al kun je niemand aanwijzen die jou tot slachtoffer maakt. Zelfs al heb je jezelf goed leren kennen, heb je je kwaliteiten ontwikkeld en breng je ze de wereld in, al heb je zichtbaar succes, het kan je zomaar gebeuren. Zoals deze middag met mij gebeurde.
Ik krijg vaak mailtjes van hooggevoelige mensen die beschrijven hoe ze zich, ook al zijn ze in bepaalde opzichten heel succesvol, op een bepaald moment plotseling weer zwak voelen. Ik noem dat het terug-in-je-hok-effect, dat altijd op de loer ligt. Het wordt ook wel het Calimero-effect genoemd (naar het vogeltje dat piept: “Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!”). Door een pijnlijke confrontatie lijkt het opeens alsof je met een smak terugvalt naar het niveau waarop je begon. Opeens ben je weer de ander, de afwijkende, de mindere. Al het werk dat je verzet hebt om te komen waar je bent, lijkt tevergeefs. Zoals een vrouw me schreef: ‘Opeens voelde ik me (weer!) erg “steunzoekend” en “onder de voet gelopen”. ’ Dit gebeurt niet alleen bij hooggevoelige mensen; iedereen die afwijkt van de gangbare norm kent deze ervaring wel, al geeft niet iedereen het graag toe.
Misschien was het dat wel waardoor ik blokkeerde: opeens voelde ik me weer neergezet als de afwijkende, terwijl ik nog wel een thuiswedstrijd speelde. De zaal zat vol hooggevoelige mensen en ik kon op dat moment niet zien dat wij hier als hooggevoelige mensen de dominante cultuur vormden en dat de vragenstelster degene was die zich erbuiten plaatste. Zo sterk is dat mechanisme. Verinnerlijkte onderdrukking kan overal toeslaan, zelfs als je onder je gevoelsgenoten bent.
Het feit dat ik zo geraakt werd, laat zien dat ik blijkbaar nog niet 100% overtuigd ben van mijn eigenwaarde als hooggevoelig mens. Het gaat hier niet over mijn identiteit, het gaat over een aspect van mij en van de hele mensheid dat eeuwenlang onder de voet gelopen is: de vrouwelijke kant van de mens, man én vrouw. Je zou kunnen zeggen dat hooggevoeligheid het uiterste van die vrouwelijke kant raakt. Die kant begint steeds meer aan het licht te komen, maar er kleeft nog veel pijnlijke ballast aan van pijnervaringen uit het verleden. We komen steeds verder met het vrij geven van onze vrouwelijke kant, maar in hoeken en kieren kan soms nog oude pijn verborgen zitten die opeens toeslaat en ons verlamt als iemand hem triggert.
Als je je eigen waarde niet voldoende kent, word je gemakkelijk slachtoffer van mensen die je kritisch bejegenen. En slachtoffer zijn is een van de grootste taboes in onze maatschappij op dit moment. Niemand wil een slachtoffer zijn en niemand wil een slachtoffer zien. Mensen die gepest worden, bijvoorbeeld, zijn mensen die hun eigen waarde niet voldoende kennen. Ook degenen die pesten, kennen hun eigen waarde niet genoeg, anders zouden ze zo’n gedrag niet nodig hebben. De wereld wordt overzichtelijk ingedeeld in ‘winners’ en ‘loosers’ en iedereen wil een ‘winner ‘ zijn. Maar niemand is alleen maar een ‘winner’. Iedereen die nog niet 100% verlicht is, kent op bepaalde momenten de pijn, zich minder te voelen dan een ander. Mensen gaan daar verschillend mee om. Velen kiezen voor een stoere houding, laten niets merken, ze kijken wel uit! Ze willen niet geconfronteerd worden met ‘anderen’ die hun innerlijke pijn weerspiegelen, want dan zouden ze wel eens door de mand kunnen vallen en ook ‘zwak’ worden.
Wat zal de wereld er anders uit gaan zien als we liefdevol kunnen kijken naar de Calimero in onszelf en in elkaar. Als we onze Calimero-pijn kunnen zien als een uitnodiging om ons zuivere gevoel van eigenwaarde te versterken. Als we de pijn van anderen respectvol onder ogen durven te zien. Pijn hoeft geen splijtzwam te zijn; als we de pijn van een ander in onszelf durven te herkennen, kan dit juist een verbinding op zielsniveau teweegbrengen. De pijn legt stukjes in ons bloot die nog om heling vragen en is een uitnodiging tot innerlijke groei en nieuw bewustzijn. En daarbij gaat het niet alleen om onze persoonlijke ballast. Met iedere pijn die we helen, maken we de wereld mooier en schoner. Het zou zo mooi zijn als we die kansen niet meer laten liggen.
Ik ben de vragenstelster dankbaar dat ze onbedoeld deze ervaring in mij naar boven heeft gehaald en me zo de mogelijkheid heeft gegeven, het te onderzoeken, mijn eigenwaarde te versterken en dit thema, dat zoveel pijn en conflicten in de wereld veroorzaakt, weer wat verder te helpen ophelderen.
De wijsheid en de kracht van het vrouwelijk principe
11 mei 2011 Geef een reactie
invrouwelijk principe Tags:leiderschap, nieuwe aarde, persoonlijk leiderschap, persoonlijke groei, vrouwen, wijsheid
‘Meer dan 300 jaar is het westelijk denken gedomineerd door de beelden van het industrialisme en de wetenschappelijk methode. Het wordt tijd om de metaforen te veranderen. We moeten overstappen van lineaire, mechanische metaforen naar organischer metaforen voor menselijke groei en ontwikkeling.’ Sir Ken Robinson
Dit citaat van Ken Robinson laat naar mijn idee het verlangen zien naar een duidelijker leiding van het vrouwelijk principe in de mens. Deze kant is vele eeuwenlang ondergesneeuwd geweest en het wordt tijd dat we haar onder de sneeuw uit graven en de plaats geven die ze verdient. Maar waar is dat vrouwelijk weten, die vrouwelijke wijsheid gebleven?
Langzaam aan zien we steeds meer van haar in onze realiteit verschijnen. Een paar jaar geleden verraste ze ons met grote borden op de snelweg: ‘Rijd met je hart!’ Zo’n tekst was een jaar of vijf eerder niet mogelijk geweest. Ik weet niet of het door een man of door een vrouw bedacht is, maar het was voor mij een teken dat het vrouwelijk principe actief is.
Wie weet meer van het vrouwelijk principe dan de vrouw zelf? En hoe kunnen wij als vrouwen onszelf en elkaar bemoedigen om onze vrouwelijke wijsheid en vrouwelijke kracht op te diepen, zodat die steeds meer actief kan worden in de wereld?
Niet alle vrouwen zijn biologische moeders, maar we zijn wel allemaal dochters van moeders en dat betekent dat de informatie over baren en geboren worden in ons DNA opgeslagen ligt. Kwaliteiten die met conceptie, groei en geboorteproces te maken hebben, zijn:
Geduld hebben – weten dat een proces duurt zolang als het duurt – kunnen laten rijpen – pijn en ongemak kunnen verdragen met het resultaat voor ogen – volhouden – liefde – verbinding – koestering – zorg en respect voor wat kwetsbaar is – vertrouwen op de groeikracht van wat nog maar pril aanwezig is – vertrouwen in de levenskracht van de natuur – totale inzet van lichaam en geest – de natuur haar loop laten hebben zonder in te grijpen – op je handen kunnen blijven zitten totdat het moment van handelen daar is – handelen vanuit innerlijk weten.
Het zijn allemaal kwaliteiten die je misschien niet als eerste in je sollicitatiebrief zou noemen. Ze zijn zelfs vaak als zwakheden gezien. En toch is het op dit moment deze houding waar de wereld grote behoefte aan heeft.
Hooggevoeligheid als bron van geluk
02 mei 2011 Geef een reactie
inhooggevoeligheid Tags:geluk, Het geluk van hooggevoeligheid, hooggevoeligheid, hoogsensitief, nieuwe aarde, persoonlijk leiderschap, persoonlijke groei
In de tijd dat ik lezingen begon te geven, was het nog bijna een taboe om te spreken over gevoeligheid, laat staan hooggevoeligheid; alleen in kleine vertrouwde kring was het mogelijk om er
vrijuit over van gedachten te wisselen zonder als softie weggezet te worden. Er is in acht jaar tijd veel veranderd, in mijzelf en om mij heen. Ik kan veel meer genieten van mijn sensitieve aard en ik kan nu steeds vaker werkelijk ervaren dat deze een gave is, voor mijzelf en voor anderen. Dat geeft me onvoorstelbaar veel geluk. Ik denk dat veel mensen eveneens toe zijn aan die
stap om hun gave voluit voor henzelf en de wereld in te zetten en te genieten van hun kwaliteiten. Het is tijd om mensen uit te dagen, het geluk van hun hooggevoeligheid onder woorden te brengen. De verhalen over geluk maken ons sterker en dat maakt dat de invloed van hooggevoelige mensen groter kan worden. Ze worden zo aantrekkelijk om na te volgen.
Het gaat dus niet alleen om de hooggevoelige mensen zelf, maar ook om de invloed die ze hebben door hun manier van zijn. Die invloed wordt versterkt als informatie daarover overal beschikbaar is. De meeste hoogsensitieven hebben niet in de gaten dat ze bijzonder zijn. Door het bijzondere van hooggevoeligheid te belichten, hoop ik hen te helpen, het bijzondere in zichzelf te herkennen, datgene wat een wezenlijke bijdrage aan de wereld is. Het lijkt voor henzelf zo gewoon. Maar als je met de ogen van het massabewustzijn kijkt, is het niet gewoon. Hooggevoelige
mensen kunnen laten zien: zo kan het ook! Je kunt rust en kwaliteit in je leven en in je werk brengen. Je kunt dat verlangen stellen boven carrière en inkomen en dan gebeurt er niets ergs, integendeel!
Hooggevoeligheid als bron van geluk: het is een overtuiging, een krachtige motor die ons op de snelweg kan brengen naar een nieuwe aarde. Een aarde waar liefde, wijsheid en respect voor de waardigheid van al wat leeft leidraad zijn.
Fragment uit Het geluk van hooggevoeligheid, uitgeverij AnkhHermes
ISBN 9789020204667
Je kunt het hier bekijken en bestellen.
Kwaliteiten van hooggevoelig leiderschap
30 apr 2011 1 reactie
inleiderschap Tags:Het geluk van hooggevoeligheid, hooggevoeligheid, hoogsensitief, intuïtie, leiderschap, persoonlijk leiderschap, sensitieve pionier
Hooggevoelige mensen hebben er soms moeite mee zichzelf als leiders te zien, doordat ze te weinig rolmodellen hebben gehad waarin ze zichzelf konden herkennen. Toch hebben ze juist door hun aard een aantal kwaliteiten waar de wereld op dit moment grote behoefte aan heeft. In mijn boek Het geluk van hooggevoeligheid voor jezelf en de wereld , dat op 16 mei bij uitgeverij AnkhHermes uitkomt, heb ik een hoofdstuk opgenomen over hooggevoelig leiderschap. Ik noem daar de volgende elementen:
- Hooggevoelige mensen zijn vaak visionairs. Ze zien dingen die anderen (nog) niet zien. Ze hebben heldere ideeën en kunnen snel niet voor de hand liggende verbanden leggen. Ze kunnen buiten de geijkte kaders denken.
- Ze kunnen snel scannen waar het in een organisatie aan schort, ze kunnen aspecten in de bedrijfsvoering blootleggen die voor anderen niet zichtbaar zijn.
- Voor hen is de verbinding tussen het spirituele en het aardse niveau een vanzelfsprekend iets. Ze proberen de spirituele principes op alle terreinen van de dagelijkse praktijk toe tepassen. Ze leven dat voor en nodigen de mensen in hun omgeving uit, dat ook te doen.
- Geen gepreek, jezelf niet boven de ander stellen, zelf leven wat je beweert.
- Ze kunnen de touwtjes stevig in handen hebben zonder mensen onder de voet te lopen.
- ze kunnen een krachtige maar niet opdringerige aanwezigheid hebben.
- Ze kunnen een zeldzame combinatie laten zien van kracht en tederheid.
- Ze weten een veilige en harmonieuze sfeer te scheppen.
- Ze stralen groot vertrouwen uit in de kracht van mensen.
- Ze richten zich zowel op het resultaat als op het proces.
- Ze weten rust en harmonie over te brengen.
- Ze hebben grote aandacht voor de kwaliteit van de werkomstandigheden.
Je kunt het boek bekijken en eventueel reserveren op http://01.nl/bteae.
Workshop Positief durven afwijken
01 apr 2011 Geef een reactie
inpersoonlijk leiderschap Tags:hooggevoeligheid, hoogsensitief, intuïtie, persoonlijk leiderschap, pionier, sensitieve pioniers, workshop
De komende tijd wil ik me speciaal gaan toeleggen op het scholen van mensen die hun hoogsensitiviteit als gave in willen zetten in hun werk met anderen. Dat is echt pionierswerk, er zijn (nog) geen methodieken voor en zelfs de taal om dit onder woorden te brengen, zijn we nog aan het uitvinden. Ik wil graag de ervaring die ik hier de afgelopen tien jaar mee heb opgedaan, overdragen.
De sensitieve pionier
is verbonden met de innerlijke bron,
vindt daar inspiratie, levenslust, levenskracht,
lichtheid, blijheid, relativeringsvermogen,
ontvangt sensitiviteit als een geschenk voor zichzelf en de wereld,
experimenteert ermee, leeft vóór, valt, staat weer op
en creëert zo samen met anderen nieuwe levende vormen
in communicatie, organisatie en management,
heeft het lef, een eigen pad te banen,
onvermoede zijwegen in te slaan,
laat zich niet in een hokje zetten,
durft te struikelen, vreest de wanhoop niet
en veert weer op als een duikelaar,
neemt pas iets voor waar aan wanneer het hart ja zegt,
weet dat wegen niet zomaar samen komen,
grijpt kansen die het ‘toeval’ geeft,
durft niet meer verrijkende concepten en contacten los te laten
en, al is het soms bibberend, met lege handen te staan,
wil helend communiceren,
eert de vele verschijningsvormen van diversiteit,
richt zich vastbesloten op het waardevolle,
vertrouwt op organische groei en
op de zuivere inspiratie die uit de eigen innerlijke bron opborrelt.
Op zaterdag 14 mei geef ik in Vlijmen de workshop Positief durven afwijken voor sensitieve pioniers.
Een van de grootste belemmeringen van hooggevoelige mensen is de angst of de schaamte om anders te zijn dan anderen. Als je het lef hebt om je angst en je schaamte voorbij te gaan, genereer je veel nieuwe energie. In deze workshop gaan we ontdekken hoe moedig we eigenlijk zijn en hoeveel vreugde dat geeft. We onderzoeken ook hoe we spannende stappen voor onszelf zo veilig mogelijk kunnen maken.
Tijd: van half twee tot half vijf.
Kosten: € 25 inclusief koffie en thee. Maximaal 10 personen.
Plaats: Voordijk 47, 5251 VE Vlijmen
Graag aanmelden vóór 1 mei via marbeuk@gmail.com.
Mocht je op die datum niet kunnen maar wel belangstelling hebben, laat het me dan even weten.
Hoe kan ik een licht in de wereld zijn?
01 jan 2011 3 reacties
inpersoonlijk leiderschap Tags:depressie, duister, geweldloze communicatie, intuïtie, licht in de wereld, persoonlijk leiderschap
Op de eerste dag van 2011 vind ik in mijn mailbox de maandelijkse weblog van Paul de Blot. Hij stelt een indringende vraag: ‘Wat is het belangrijkste in mijn leven en wat wil ik uiteindelijk bereiken met mijn bezit, met mijn werk, met mijn familie, met mijn recreatie?’ Als ik daar antwoord op kan geven, kan ik keer op keer onderscheiden wat belangrijk is en wat niet.
Wat is het belangrijkste in mijn leven?
Het antwoord op die vraag valt me heel gemakkelijk in. Het is voor mij: een licht in de wereld te kunnen zijn. Dat is waarvoor ik mijn bed uit wil komen, waarvoor ik wil leven, waar ik warm van word.
De belangrijkste vraag die ik mezelf kan stellen, is dan ook op ieder moment:
Hoe kan ik op dit moment een licht in de wereld zijn?
Het antwoord is gemakkelijk als het gaat om schrijven, voor mijn kleinkind zorgen, het contact met mijn cliënten, koken, mijn kasten opruimen en het huis poetsen, maar er zijn ook veel momenten waarop het licht ver te zoeken lijkt. Als ik het licht even niet kan vinden en ik stel mezelf de vraag hoe kan ik nu een licht in de wereld zijn, dan komt het antwoord er elke keer op neer dat het kennelijk nu tijd is om het licht in mezelf te voeden. Niet degene in mij die down is en lijdt onder het duister, want die wil alsmaar meer en het is nooit genoeg. Het is niet het kind in mij dat voeding nodig heeft, nee, het is de moeder. Als alle aandacht naar het kind gaat, raakt de moeder verkommerd. Ik kan in meditatie mijn aandacht brengen naar de moeder in mij en ik voel meteen hoe mijn rug zich recht en hoe de aansluiting met de oermoeder hersteld wordt. Zo simpel plug ik in op het grote liefdesnetwerk. Zo wordt de moeder in mij gevoed en door de navelstreng ook meteen het kind.
Het licht neemt in mijn leven een grote plaats in, maar het duister ook. Regelmatig heb ik te kampen met een genetisch bepaalde neiging tot somberheid. Ik heb lang gehoopt dat het duister zou verdwijnen als ik maar hard genoeg aan mezelf zou werken, maar ik moet inmiddels vaststellen dat het niet gelukt is en dat het waarschijnlijk ook nooit zal lukken. Ik heb pillen geslikt in de hoop dat die soelaas zouden bieden, maar dat bleek alleen maar tijdelijk te zijn; op den duur had ik steeds grotere doses nodig. Uiteindelijk ben ik er maar mee gestopt, het duister weg te duwen. Nu laat ik het duister er gewoon zijn als het er is en ik probeer mezelf niet meer te verwijten dat ik niet vrolijk genoeg ben, er niet voldoende kan zijn voor anderen, dat er niet genoeg uit mijn handen komt. Zo haal ik de schuldfactor er af, dat scheelt al heel wat in de zwaarte. Anita Boom zei eens: ‘Depressed betekent eigenlijk: Deep Rest.’ Wijze woorden! Dat is hoe ik het ook ervaar: als de somberheid me overvalt, heb ik een grote behoefte aan inkeer; alles in me schijnt zich terug te willen trekken. Op zo’n moment ben ik bepaald geen sociaal wezen. Ik wil alleen zijn met mezelf in het kleinste holletje dat ik me voor kan stellen. Ik weet dus intuïtief precies wat ik nodig heb. Soms duurt het een minuut, soms een uur, soms een dag, maar het kan ook een week of een maand duren.
Als ik die inkeer nodig heb om de aansluiting met het licht te herstellen, dan kan dat nooit verloren tijd zijn. Dan mag ik alle adviezen die mensen in mijn omgeving, maar ook dokters, therapeuten en psychiaters me geven, naast me neer leggen en radicaal mijn eigen lijn trekken. Dan mag ik zoekend,worstelend, nu weer vol vertrouwen, dan weer wanhopend dat eenzame donkere pad gaan totdat ik uiteindelijk in de absolute stilte van mijn pure zijn de zegen en de rijkdom van het duister vind. En als ik dan weer in de wereld aankom, voel ik hoe mijn krachten zijn toegenomen, hoe ik hier weer echt een licht kan zijn en hoe groot die vreugde is. Dan weet ik weer hoe sterk en hoe moedig je moet zijn om ook de weg van het duister te durven gaan.
Hoe kan ik stoppen, me zorgen te maken?
19 dec 2010 Geef een reactie
Een kersverse grootmoeder van een gezonde baby vertrouwde me toe dat ze zich veel zorgen had gemaakt of de zwangerschap en de bevalling van haar dochter wel goed zou verlopen. Ze vroeg me: Hoe kan ik stoppen, me zorgen te maken?
Haar vraag trof me en deed me terugdenken aan de geboorte van mijn eigen kleinkind. Ik had me weliswaar geen zorgen gemaakt over de zwangerschap en de bevalling van mijn dochter, maar toen de baby er eenmaal was, ben ik een paar dagen heel bang geweest dat hij niet helemaal gezond zou zijn.
Hoe kun je stoppen, je zorgen te maken?
Er zijn drie remedies die mij kunnen helpen: mezelf terugbrengen in het hier en nu, aandacht geven aan de pijnlijke plek is aangeraakt waardoor het tobben ontstaan is en mijn zorgen delen met iemand die ik vertrouw.
Als je volledig in het hier en nu bent, is er geen ruimte voor zorgen. Dan ervaar je alleen maar wat er op dat moment is. Het kan fijn zijn, juist niet of iets ertussenin, er komt geen denken aan te pas. En in het volgende moment is er weer een andere ervaring.
Soms heb je echter te maken met dwangmatige zorgelijke gedachten die steeds terugkomen, hoe je ook probeert, in het hier en nu te blijven. Als dat bij mij gebeurt, dan weet ik eigenlijk al dat het niet over iets buiten me gaat, maar dat er een pijnlijke plek van binnen is aangeraakt waardoor ik in mijn denken ben geschoten. In het bovenstaande geval had het te maken met twee babyjongetjes in mijn familie waar bij de geboorte iets ernstigs mee aan de hand bleek te zijn.
Wat ik normaal gesproken doe als ik merk dat ik dwangmatig aan het tobben ben, is dat ik na ga waar die pijn in mijn lichaam zit en die liefdevolle aandacht geef. Als ik dat een tijdje doe, ga ik meestal weer voelen. Vaak komen er dan tranen en soms ook een inzicht waar die pijn vandaan komt. Als ik vrede gesloten heb met de pijn ben ik weer helder en voel ik weer vertrouwen in het leven.
In dit geval werkte het niet. Ik kon wel zien wat de pijn was, maar ik kon niet bij mijn gevoel komen en ik kon niet stoppen met doemdenken. Ik kon het gewoon niet alleen.
Het is pas overgegaan toen ik er met een goede vriendin over sprak. Het delen op zich hielp al. Ik had er tot dat moment niet over durven praten; ik schaamde me dat ik door mijn getob het tegendeel was van een goede fee aan het wiegje van mijn kleinzoon, ook al was het grootste deel van mij dat natuurlijk wel.. Mijn vriendin reageerde met mededogen: maar het is toch heel begrijpelijk dat die oude pijn op zo’n moment naar boven komt! Haar begrip maakte dat er een harde brok in mijn lijf vloeibaar begon te worden en mijn tranen begonnen te stromen. Daarna was de pijn weg, ik was weer helder en ik kon zien dat de baby echt helemaal gezond was.
Nog beter dan te stoppen met je zorgen te maken, is het te voorkomen. Het is niet nodig om het slachtoffer te zijn van een doemdenkmachine in je hoofd.
Ik moet zeggen dat ik me tegenwoordig een stuk minder zorgen maak dan een aantal jaren geleden. Misschien ben ik gewoon ouder en wijzer geworden, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat het iets te maken heeft met het feit dat ik al jaren een vorm van meditatie beoefen. Soms stop ik er een tijdje mee, dan komen de zorgen ook weer terug en dan moet ik weer opnieuw beginnen, mijn immuunsysteem op te bouwen. Meditatie werkt ontstressend, dus ook ontpiekerend. Door te mediteren voer je het gif en de pijn uit je geest en je lichaam af en ga je terug naar je innerlijke krachtbron, waardoor je jezelf weer voedt met licht, liefde, mededogen en vertrouwen.
Ieder mens loopt allerhande pijn op in het leven. En dan heb ik het nog niet eens over vorige levens. Als die pijn niet losgelaten wordt, komt er bij iedere nieuwe moeilijke ervaring pijn overheen en op den duur wordt dat een flinke klont. Zo kun je op een gegeven moment helemaal dichtgeklonterd raken. Er hoeft dan maar iets te gebeuren en je schiet in de pijn en omdat te erg is om te voelen, schiet je met de snelheid van het licht in het denken, het piekeren.
Vroeger dachten we dat alle pijn opnieuw ervaren en zo verwerkt moest worden. Tegenwoordig weten we dat er ook snellere en minder emotionele manieren zijn. Met een goede meditatiediscipline geef je jezelf dagelijks een onderhoudsbeurt. Hoe langer je het doet, hoe groter het effect. Je creëert als het ware een beschermende laag om je heen.
Er zijn veel vormen van meditatie. Bij de ene zul je je fijner voelen dan bij de ander. Dat kan ook veranderen. Iedere levensfase kan weer om een andere vorm vragen. Het gaat er om, uit te vinden wat op dit moment voor jou een goede vorm van meditatie is. Een goed criterium daarbij is of je er vrediger van wordt. Voor mij is schrijven heel lang een goede vorm van meditatie geweest. Daarnaast heb ik ook andere vormen beoefend zoals, yoga, chineng, vipassana meditatie, mandala tekenen. Ook cursussen lichaamsbewustwording en Pilates, zingen, naar muziek luisteren en gedichten lezen werkten voor mij als mediteren. Op dit moment beoefen ik transcendente meditatie. Schrijven, chineng en TM zijn de enige vormen waarbij het me is gelukt, er een dagelijkse discipline in te brengen. Dat past kennelijk bij mij. Voor een ander zal dat weer anders liggen.
Ik ervaar wel een verschil tussen al die meditatievormen. Het is vooral een verschil in diepte. Yoga, chineng, transcendente meditatie en vipassana meditatie brengen me op een dieper niveau, waar regelmatig het mentale proces wegvalt en ik in een oneindige vredigheid tuimel. De andere vormen brengen me op een andere manier tot rust, ze helpen me, mijn gedachten te focussen.
Door jaren lang Een Cursus in Wonderen te bestuderen en de lessen uit het werkboek te beoefenen heb ik in de gaten gekregen wat voor spelletje het ego met me speelt. Ik heb onderscheid leren maken tussen degene die ik werkelijk ben en het ego. Degene die ik in wezen ben, is verbonden met de innerlijke krachtbron, met de kosmos, met de liefde. Het ego wil niet dat ik verbonden ben met die bron, het wil juist afgescheidenheid creëren. Als ik in het dwangmatige doemdenken zit, is het ego tevreden; dan wordt het gevoed. Door te mediteren maak ik contact met mijn wezenlijke Zelf. Ik maak de keuze om me te richten op de liefde en zo laat ik vanzelf het ego los. Het ego komt dan later toch weer uit allerlei hoeken en gaten tevoorschijn, maar ik kan elke keer de keuze maken voor de verbinding met mijn werkelijke Zelf.
Door dagelijks te mediteren maak ik die verbinding steeds sterker. Daardoor ben ik door de dag heen alerter en merk ik het eerder als het ego weer de kop opsteekt.
Dagelijks mediteren wil niet zeggen dat je ook dagelijks effect merkt. Soms wel, soms niet. Soms lijkt het tobben zelfs even erger te worden. Als je geen effect merkt, wil dat echter nog niet zeggen dat het er niet is. Mediteren is iets van de lange termijn. Langzaam aan bouw je een goede innerlijke conditie op. Iedere meditatie werkt ontstressend, of je het nu merkt of niet. Veel gebeurt op een onbewust niveau.
Stoppen met je zorgen maken, is prima als je eenmaal in de zorgen zit, maar het is wel reageren op iets. Uiteindelijk is het pappen en nathouden. Je blijft slachtoffer van je eigen temperament. Door dagelijks te mediteren, neem je een proactieve houding aan. Dan neem je echt de leiding over je eigen leven. Dan word je steeds meer de regisseur van jouw levenswerk.
De Zondvloed, een actuele profetie uit de oertijd
27 feb 2010 1 reactie
ininspirerende boeken Tags:bewuste evolutie, geweldloze communicatie, hooggevoeligheid, inspirerendeboeken, intuïtie, Marianne Frederiksson, persoonlijk leiderschap, sensitieve pioniers
Een tijd geleden vond ik bij de Slegte het postuum in Nederland verschenen boek De Zondvloed van Marianne Frederiksson. Ik ben al jaren een fan van haar boeken en ik betreur het dat ze dood is en geen nieuwe prachtige romans meer zal schrijven. De Zondvloed kende ik nog niet. Het boek is er een in de serie romans die handelt over bijbelse thema’s. Het onderwerp, er dreigt een wereldramp, is verbazend actueel, temeer daar het boek al in 1990 is geschreven. Frederiksson beschrijft wat er kan gebeuren als mensen de waarschuwing van hun intuïtie, en hun innerlijke stem, serieus nemen. Dit kan leiden tot een heel creatief proces waardoor uiteindelijk een aantal mensen, dieren en plantensoorten gered wordt.
Frederiksson voert vaak personen op die contact hebben met het mysterie van het leven en in veel gevallen helderziend zijn en voorspellende gaven hebben. Ze laat de worstelingen zien van mensen die in een wereld staan waarin ze niet begrepen worden. Ze toont ze als sterke mensen waar je niet omheen kunt, die desondanks nogal aan zichzelf twijfelen doordat ze hun aard niet weerspiegeld zien in hun omgeving. In De Zondvloed wordt een nieuwe gemeenschap gesticht, bestaand uit de toekomstige bewoners van de ark van Noach. Deze gemeenschap wordt geleid door Noach, die rechtstreeks in verband staat met de goddelijke inspiratie en de opdracht krijgt om een ark te bouwen. Noach mag dan in contact staan met God, hij heeft daar nogal wat weerstanden tegen. Zijn steun en adviseur is zijn vrouw Naema, een afstammeling van het oude bosvolk, dat mij sterk doet denken aan de volkeren van Atlantis en Lemurië. Zij beschikt nog over de oerkrachten en de gaven van dat volk. Er komen in het verhaal meer mensen voor die over die gaven beschikken, vaak vrouwen, maar ook bijvoorbeeld haar zoon, de liedzanger Jafed. Zij krijgen een belangrijke rol in de gemeenschap.
Frederiksson beschrijft op een mooie manier de nieuwe trilling van het Aquariustijdperk, waarin de oerkracht en de oerkennis van Atlantis en Lemurië weer beschikbaar worden. Ze droomt een nieuwe respectvolle samenleving die in spannende tijden al zoekend nieuwe en tegelijkertijd oeroude innerlijke bronnen aanboort en met behulp daarvan weet te overleven terwijl de mensen binnen conventionele gemeenschappen al strijdend met elkaar omkomen.
Helaas is Marianne Frederiksson overleden voordat de profetische inhoud van haar boek op grote schaal gezien en benut is. Maar het is nog net niet te laat om je naar De Slegte te spoeden en het voor €10 aan te schaffen.
De zondvloed, door Marianne Fredriksson; vert. Anna Ruighaver; uitg. De Geus, Breda, 2008; ISBN 978 90 522 6659 6; 344 blz.; € 22,50.
