Hoe in een rugzakje een schat blijkt te zitten.

Mensen vragen me vaak: Ben je met een nieuw boek bezig? En waar gaat het dan over? Zulke vragen brengen me dan even in verlegenheid, want tot in de allerlaatste fase weet ik dat eigenlijk niet. Ik schrijf ook niet veel over dingen die ik weet, want dat vind ik behoorlijk saai. Veel leuker is het, om al schrijvend te ontdekken wat ik nog niet dacht te weten. Ik zeg wel eens, ik kan geen boek schrijven, ik kan alleen stukjes schrijven. Dat is wat simpel gezegd en het is natuurlijk niet waar, maar het is wel hoe ik het vaak tijdens het schrijfproces beleef. Mijn stukjes dienen zich altijd aan. Ik maak altijd van alles mee en dan is er opeens iets waarvan ik voel dat er ‘schrijfenergie’ in zit. Dat is qua thematiek heel uiteenlopend. Ik denk dan dat ik met van alles en nog wat bezig ben. Maar vaak toont zich na verloop van tijd toch een rode lijn waarin alles blijkt te passen. Ik hoef eigenlijk maar heel weinig materiaal weg te gooien.

Ik heb mijn hele leven geschreven en heel vaak had dat vooral de functie om mijzelf uit de narigheid te trekken. Ik heb nou eenmaal een behoorlijk rugzakje meegekregen, dat zo nu en dan nog wel eens open wil springen. Er kan snel iets getriggerd worden wat de nodige emoties oproept.

Schrijven heeft mij altijd erg geholpen om onderscheid te maken tussen aanleiding en oorzaak. Door een voorvalletje van niks kan er een pijnknop ingedrukt worden die een wereld van oude emotionele ervaringen oproept. Ik ben altijd weer blij als ik zie dat er in het heden niet zoveel aan de hand is, maar dat alleen de herinnering aan mijn rugzakje werd geactiveerd, zodat ik dat weer als heel zwaar begon te voelen. Ik hoef niet eens meer terug naar het verleden, het signaleren wat er gebeurt zonder naar de inhoud te kijken, is al genoeg om weer in balans met mezelf te komen.

Zo werd ik vanmorgen wakker na een trubbelige nacht waarin het bloed door mijn aderen leek te razen. Ik had twee drukke dagen achter de rug. Een met een feestje waar plotsklaps een pijnknop werd ingedrukt en mijn maandagse omadag, heerlijk maar ook heel intensief. En daar lag ik in mijn bed te shaken alsof mijn tenen in het stopcontact zaten.

Ik kon mezelf beheersen om niet onder die pijnknop van dat feestje te gaan kijken. Die verleiding is altijd groot, maar ik heb door ervaring geleerd dat dit het eerder erger maakt dan beter. Het lukte me eigenlijk wel goed om te accepteren dat het gewoon was zoals het was en dit te zien als een ontwikkeling op mijn pad. Iets om even bij stil te staan. Want, zo heb ik geleerd, een pijnknop wijst altijd op nieuwe informatie die vrij kan komen. Dat vind ik een stuk interessanter dan me door de pijn mee te laten sleuren.

Nog steeds is een uitspraak van Ram Dass voor mij heel belangrijk. Hij zei in gesprek met een vrouw die haar partner op een gewelddadige manier verloren had: ‘Verdriet brengt mij dichter bij God. Het verlies van een dierbare is een pad’[1]. Dat raakte me diep. Als ik het naar mijn eigen leven vertaal, zeg ik: mijn leven met mijn rugzakje is een pad. Het brengt mij dichter bij God, bij de Bron, bij het Grote Mysterie, of hoe je het noemen wilt. Vroeger zou ik dit de omgekeerde wereld genoemd hebben. Ik dacht dat ik eerst alles wat ik op mijn rug droeg opgeruimd moest hebben en dat ik dan God zou vinden. Nu weet ik dat dit helemaal niet nodig is. Ik kan gewoon zijn bij wat er in mij gebeurt, dat erkennen en liefdevol omhullen. Juist dan ga ik iets aanvoelen van dat grote mysterie. En dat was wat ik deed. In het vertrouwen dat alles goed was en dat het tot iets moois zou leiden.

Evengoed bleef ik angstig. Ik kreeg het getob er niet mee weg. Zou het weer een terugval worden? Red ik het wel deze week? Veel interessante dingen doen is leuk, maar kan ik het ook aan? Heb ik niet teveel hooi op mijn vork genomen? Kortom, alle tobberijen van de sensitieve pionier kwamen voorbij. Ik was dus op twee lagen aanwezig.

Het werd geen fijne nacht, maar gelukkig heb ik uiteindelijk toch nog een paar uur slaap gehad, waaruit ik verfrist wakker werd.

En nu zit ik hier prima te schrijven en ging mijn fitness vanmorgen buitengewoon goed. Ik voel me weer in balans, heb energie en zin om aan mijn nieuwe plannen voor 2014 te werken. Ik ben dankbaar dat mijn vertrouwen in het proces steeds groter wordt en mijn behoefte om precies te weten waar alles over gaat, steeds minder.

Het schrijven na zo’n onrustige nacht helpt me om enerverende  voorvallen en ingedrukte pijnknoppen in een groter kader te plaatsen. Als ik het grotere plaatje zie, weet ik dat ik gewoon op mijn avontuurlijke pad ben en dat ik daar iets vind wat het onderzoeken waard is. Niets om me zorgen over te maken. Er zijn genoeg lichtbakens die me tonen dat ik op de weg ben die ik zelf gekozen heb en dat ik mijn doel ga bereiken, zoals zo veel wensen die op mijn verlanglijstje hebben gestaan, na verloop van tijd vervuld zijn.

Wat ik in veel sensitieve pioniers herken, is dat veel van wat ze te bieden hebben, nog in hun rugzakje zit. Dat maakt dat ze moeilijk kunnen zien wat ze in huis hebben. Er moeten eerst nog lagen van schaamte afgepeld worden voordat de verborgen schat zich toont. De een heeft al wat meer afgepeld dan de ander, maar het proces is steeds hetzelfde. Uiteindelijk leer je om neutraal in je rugzakje te kijken en er af en toe iets uit te halen en tegen het licht te houden. Je weet dat je dit pad nou eenmaal met deze bepakking loopt. En af en toe ga je er even mee zitten. Hoe meer je accepteert dat dit jouw manier is om door dit leven te gaan, hoe meer je met er met andere ogen naar gaat kijken. Schaamte heeft dan geen functie meer. Het is niet de kortste weg van A naar B, het is eerder een speurtocht naar de schat, waarbij je van opdracht naar opdracht loopt en zo steeds een stukje verder komt. Bij al die opdrachten wordt er weer een overbodige laag van je schat afgepeld en zo kom je steeds dichter bij de prachtige kern.

De afgelopen tijd heb ik er een nieuwe manier van schrijven bij gekregen. Soms begin ik net als vroeger met een ingedrukte pijnknop die wat aandacht nodig heeft. Maar steeds vaker begin ik met een spannend verlangen en zet ik al schrijvend een route uit om dat te vervullen.

Kinderen zijn dol op schatzoeken. Ik inmiddels ook weer. Het maakt mijn leven een stuk blijer.


[1] Dit is te zien in de prachtige film over zijn leven: Fierce Grace.

Advertenties

2 reacties

  1. Mooie metafoor van de schat in jezelf zoeken. Wanneer het Licht in jezelf cultureel gebroken wordt verschijnen de materiële kleuren van de regenboog. Wanneer we het goud in onszelf kunnen delven, vallen we samen met de Bron. De analogie met de politieke economie is van dezelfde aard: in een gepolariseerde samenleving zoeken we naar nieuwe solidariteit. Gemeenschappelijke Europese ziel?

  2. Pietie Blankestijn

    Mooie metafoor. Ik heb het met herkenning gelezen. Fijn dat je nu met het positieve kunt beginnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: