A blessing in disguise

Tijdens een van de feestdagen gebeurde er iets vervelends. Ik was bezig, de slagroom te kloppen voor het dessert. Plotseling schoot de beslagkom uit mijn handen terwijl ik de mixer in mijn ander hand door liet draaien. De hele keuken, inclusief ikzelf en de schoenen van mijn lief, onder de slagroom. Hoe van slag kun je zijn! Hierna was mijn eerste reactie om de hond te roepen zodat die de vloer schoon kon likken. De tweede was de gedachte dat we nu maar geen toetje moesten eten en dat dit maar beter was ook. De derde was: hoe krijg ik dit in hemelsnaam schoon? De vierde was dat ik me voorstellen dat ik dit gebeuren op Facebook ging delen. Dat maakte dat ik van binnen begon te grinniken. Het geheel werd een grap. Ik begon te ruimen, wat niet eens vervelend was, en in een kwartier was de klus geklaard.

Er viel veel te leren uit dit voorval.

  1. Even van slag zijn is niet erg. Je kunt je heel snel weer hernemen en dan weer de kant van de lichtheid kiezen.
  2. Realiseer je altijd welke natuurlijke hulpbronnen er in de buurt zijn.
  3. Delen, en zelfs maar het idee van delen, helpt.
  4. Een ongelukje is vaak een zegening in vermomming: naderhand vroeg ik me af of dit ongelukje eigenlijk geen signaal was dat ik beter kon stoppen met feesteten en dat mijn lichaam begon te snakken naar eenvoudige en gezonde kost.
Advertenties

Boekpresentatie

De boekpresentatie van Meer zijn dan je brein op 31 oktober bij het Huis voor Zingeving in Moergestel was een enorm feest.

José van Riemsdijk- van Blokland van uitgeverij AnkhHermes vertelde iets over de geschiedenis van mijn samenwerking met de uitgeverij en raakte me in het hart met deze woorden:

IMG_2845

… ‘AnkhHermes heeft in haar missie staan dat zij boeken wil uitbrengen die mensen helpen hun spirituele en aardse weg te gaan, vaak grensverleggende boeken die een pioniersfunctie vervullen en het pad effenen voor wat later vaak mainstream wordt. Die rol vervullen we nog steeds en willen we ook blijven vervullen.
Als één auteur in dat plaatje past, dan ben jij het wel, Marian.
Jij hebt als een echte sensitieve pionier en als een van de eersten ‘hooggevoeligheid’ in Nederland op de kaart gezet. Velen zullen je dankbaar zijn voor de boeken die je hebt geschreven en voor de bijdrage die je in hun leven bent geweest of nog bent. Wij, het team van AnkhHermes, willen jou daarvoor bedanken. Auteurs als jij maken het ons mogelijk onze missie te vervullen. Ze geven ons bestaansrecht. Volgens onze redacteur Albert Bodde ben je bovendien een zeer prettige auteur om mee samen te werken.
Namens het team van AnkhHermes, onze zeer oprechte complimenten, Marian voor de 10 jaar van fijne samenwerking. Ik hoop dat er nog vele zullen volgen’…

En passant kondigde ze nog even aan dat precies op deze dag de 4e druk van Het geluk van hooggevoeligheid was ingezet.

IMG_2859

IMG_2867IMG_2883IMG_2920

Meer zijn dan je brein

 

We leven in een stormachtige tijd waarin grote veranderingen plaatsvinden. Er gebeurt zoveel om ons heen en er komen zoveel extreme feiten in de openbaarheid dat het steeds urgenter wordt om ons anker diep in onszelf uit te gooien, willen we niet een speelbal worden van de emoties die dit alles op kan roepen. Diep in onszelf vinden we vrede, rust, standvastigheid, vertrouwen, optimisme. Zo stijgen we uit boven onze instincten en conditioneringen. Als we leven vanuit het zijn, dan is er vanzelf groei, vooruitgang, vernieuwing in ons persoonlijke leven en ook in ons werk.

We zijn geen human doings maar human beings!

Als je op een dieper niveau kijkt, zie je dat er in deze tijd een spirituele revolutie gaande is die ons steeds meer bij onze werkelijke aard brengt. Een van de grote veranderingen, zowel op het fysieke als op het geestelijke vlak, is dat onze rechter en linker hersenhelft weer veel beter gaan samenwerken, waardoor we weer geleid worden door de kracht van onze ziel. Dit samenwerken is lange tijd verstoord geweest, maar nu keren we terug naar harmonisatie van deze beide hersenhelften.

De linker hersenhelft kun je zien als de weergave van ons lagere zelf. Hier draag je de meeste  negatieve ervaringen en herinneringen uit je verleden waardoor je vastloopt. Hier huizen schuldgevoel, de overtuiging dat pijn en lijden oorzaak en gevolg zijn en dat je niet kunt kiezen. Hier huizen negativiteit, schaamte, onzekerheid, controle en veroudering. Vanuit de linker hersenhelft worden al je cellen geïnformeerd met menselijke gedachten en overtuigingen. Dit zijn oude patronen die door herhaling steeds sterker worden. Hier huist alles wat je weerhoudt om de beste versie van jezelf te leven, waarlijk vrij te zijn en jouw realiteit aan te sturen.

De linker hersenhelft hebben we weliswaar nodig om hier op aarde te kunnen functioneren, maar draagt ook alle oude egogerichte informatie in zich van het Vissentijdperk.

De rechter hersenhelft is de weergave van ons Hogere Zelf. Hier zetelt vrolijkheid, luchthartigheid, levendigheid, verjonging, genade, vergeving, relativering, moed, overgave aan je authentieke kracht, pure liefde. De rechter hersenhelft wordt geleid door je zielenkracht. De ziel denkt en spreekt niet, zij voelt en weet. Zij geeft vrijheid en inzicht, waardoor  je je verbonden voelt met de Bron, waardoor je voelt en weet dat alles aanwezig is. De ziel helpt je met het loslaten van valse overtuigingen die je belemmeren en vasthouden.

Als je in harmonie leeft met je beide hersenhelften kun je in elke situatie, onder alle omstandigheden je rust, kalmte en kracht bewaren.

Vragen die in Meer zijn dan je brein beantwoord worden, zijn onder meer:

  • Hoe breng je de twee hersenhelften weer in goede harmonie? Hoe buig je een negatieve ervaring om naar een positieve?
  • Hoe kanaliseer je je scheppende vermogens en hoe stem je af op het veld waar alles aanwezig is, waar je kunt kiezen welke ervaring jou verrijkt?
  • Hoe laat je belastende denkpatronen los?

In Meer zijn dan je brein vind je praktische handvatten om vanuit het nieuwe bewustzijn in de wereld te staan, in je persoonlijke leven en in je werk. Het eerste deel gaat over de persoonlijke sfeer, het tweede deel over werken vanuit dit nieuwe bewustzijn. Daar hoef je niet eerst hard voor aan jezelf te werken, dat kan nu al. Je zult merken dat je niet alleen bent op dit pad, je schrijft geschiedenis samen met vele andere sensitieve pioniers die de wereld een nieuwe richting geven.

Meer zijn dan je brein, Het nieuwe bewustzijn van sensitieve pioniers

Door Marian van den Beuken en Monique Timmers

  • Uitgeverij Ankh-Hermes
  • ISBN 9789020208153
  • 192 pagina’s
  • Prijs: € 14,95
  • E-book: ISBN 97890 202 08467
  • Prijs: € 11,99
  • Trefwoord: hooggevoeligheid/hersenen/esoterie

Marian van den Beuken:

Marian van den Beuken werkte jarenlang  in diverse sectoren van onderwijs en welzijnswerk, in zowel begeleidende als ondersteunende functies. Ze begeleidt al ruim 20 jaar sensitieve pioniers in haar eigen praktijk. Ze schreef vier succesvolle boeken over hooggevoeligheid. Haar devies: De perfectie zit in de liefde waarmee je de dingen doet.

www.gevoeligheidalskracht.nl

Eerder verschenen van Marian van den Beuken bij uitgeverij AnkHermes:

  • Hooggevoeligheid als uitdaging, 2002  (6e druk)
  • Hooggevoeligheid als levenskunst, 2003 (4e druk)
  • Hooggevoeligheid als kracht, 2005 (4e druk)
  • Het geluk van hooggevoeligheid, 2011 (3e druk)

 

Monique Timmers:

Monique Timmers is energetisch/natuurgeneeskundig therapeut en auteur van meerdere geïnspireerde boeken. Zij geeft o.a. workshops Terug naar de Bron, Zelfheling op celniveau, esoterisch genezen. Haar devies: Verwijder je schijnwereld en de waarheid ligt als een open boek voor je. Verwijder alle angst en onvrede en je bent Liefde”.

 www.moniquetimmers.nl

Eerder verschenen van Monique Timmers bij uitgeverij Schors:

  • De Leringen en visies van meesters en ingewijden, 2000, (7e druk)
  • De Verborgen Kracht van het denken, 2007 (3e druk)
  • De Vijfde dag, 2008 (3e druk)
  • Atlantis herleeft! 2009 (2e druk)
  • De Spirituele voedingswijzer, 2011 (3e druk)
  • De Kracht van de Eigen Ziel, 2011 (3e druk)
  • Regeer je eigen koninkrijk onze realiteit is volledig stuurbaar, zowel op aarde als in de hemel 2012 (1e druk)

 

Hunkeringen

Hunkeringen

Er zijn verlangens die je welzijn enorm kunnen bevorderen, maar er zijn ook verlangens die je juist de andere kant op kunnen brengen als je niet uitkijkt. Bij de laatste categorie hoort de hunkering die een mens zomaar kan overvallen naar snoepen, snacken, drank, seks, of wat je maar voor plotselinge fysieke behoeften kunt hebben. Het is alsof in die hunkering alles in je zich samenbalt in die roep: geef mij, geef mij. NU! Het verlangen is zo intens dat de vervulling er al bijna in zit. Je wordt als een supermagneet aangetrokken door Luilekkerland. Nog enkele seconden… en je bent er. De hunkering lijkt fysiek gericht, maar misschien is dat eigenlijk helemaal niet zo. Op zich is het een hele mooie staat van zijn: een staat van optimale motivatie. Wat zou het mooi zijn als je die op zo’n moment in zou kunnen zetten voor iets wezenlijks. Iets waarvoor je werkelijk alles aan de kant zet – en wel nu – om dat te bereiken. De brandende vraag is dus op zo’n moment eigenlijk: waar verlang ik werkelijk zo intens naar? Wat geeft mij de werkelijke en duurzame vervulling waarbij de fysieke behoefte totaal zijn betekenis verliest?

In het woord bevrediging zit vrede. Werkelijke en duurzame behoeftebevrediging geeft innerlijke vrede. Dat maakt dat je boven de verlangens van je lichaam uit stijgt en de vervulling van je essentie mag proeven.

De onmiddellijke behoeftebevrediging stopt slechts voor een moment de fysieke hunkering. Dat is alles. Daarna blijft er niets positiefs achter.

De werkelijke en duurzame bevrediging brengt je in een staat die te vergelijken is met opperste verliefdheid. Je straalt, stijgt boven mezelf uit, bent actief, wakker en alert, je voelt positieve energie sprankelen in al je cellen. Een nieuwe realiteit dient zich aan: een werkelijkheid die fantastischer is dan je ooit had kunnen dromen. Je durft meer dan je ooit had kunnen denken. Vanuit deze werkelijkheid kun je weer nieuwe dromen realiseren die je nooit voor mogelijk had gehouden.

Ik wil mijn hunkeringen graag inzetten om de plek te bereiken waar ik werkelijk wil zijn: niet het eendimensionale pretpark van het lichaam, maar de multidimensionale lusthof van mijn ziel. Behalve dan de keren dat ik gewoon graag even van de geneugten van mijn lichaam wil genieten.

Marian van den Beuken

www.gevoeligheidalskracht.nl

Hooggevoeligheid en trauma

Ik krijg nogal eens vragen over de relatie tussen klachten tengevolge van trauma en hooggevoeligheidsklachten. Ik vind het een belangrijke vraag en tegelijkertijd ook iets van de orde van de kip of het ei.

Ik denk dat de klachten van hooggevoelige mensen die chronisch overprikkeld en overbelast zijn, vaak overeenkomen met traumaklachten.  Ik wil niet op de stoel van een psychiater gaan zitten, maar ik vraag me wel eens af of op chronisch zwaar overbelaste HSP’s niet vaak de diagnose posttraumatische stressstoornis  van toepassing is. Alleen is het trauma dan niet een aan te wijzen gruwelijke gebeurtenis maar een langdurig blootstaan aan overbelasting van het kwetsbare zenuwstelsel door heftige prikkels van grovere aard, zoals lawaai, drukte, ruwe bejegeningen, negativiteit, een te grote diversiteit aan signalen als negatieve stemmingen, dubbele boodschappen, stress, te fel of te weinig licht, bepaalde voedingsmiddelen, medicijnen, geuren.

In therapie wordt vaak naar oorzaken van ‘het trauma’ gezocht. De cliënt is zelf ook al eindeloos bezig geweest, oorzaken te zoeken voor de klachten. Er wordt dan niets gevonden wat een trauma kon veroorzaken. Maar het trauma zit in de directe leefomgeving en die is voor HSP’s zo gewoon – ze hebben er immers vanaf hun babytijd in geleefd –  dat ze niet weten dat er ook andere leefomstandigheden bestaan.  Ze zijn als vissen die in vervuild water leven en zich afvragen wat ze toch verkeerd hebben gedaan of wat ze toch verdrongen hebben dat ze zoveel klachten hebben.

Als ik naar mijn eigen geschiedenis kijk: ik heb zelf vaak allerlei klachten  van cliënten met een verleden van seksueel misbruik in mezelf herkend, terwijl zoiets  voor zover ik weet, in mijn leven nooit heeft plaatsgevonden. Ik denk wel dat er stelselmatig inbreuk is gemaakt op mijn grenzen en mijn persoonlijke integriteit. Achteraf zie ik dat mijn ouders en mijn oudste zus behoorlijk getraumatiseerd waren door de oorlog. Ze waren niet in staat, een gezonde leefomgeving te creëren voor de jongere kinderen. Ik ben er uiteindelijk behoorlijk bovenuit gegroeid, maar heb toch nog steeds momenten waarop ik weer overvallen word door ‘onverklaarbare ‘ klachten, die ik dan maar weer toeschrijf aan mijn ‘bagage’. Niet aan het feit dat ik hooggevoelig ben, wel aan het feit dat ik in een omgeving ben opgegroeid die met name voor een HSP heel ongezond was. Elke keer als ik een nieuw veld van groei in stap, lijken deze klachten opnieuw geactiveerd te worden. Dit lijkt dan misschien even een terugval, maar ze blijken wel steeds sneller te verdwijnen.

Ik denk dat juist hoogsensitieve mensen die in een getraumatiseerde omgeving zijn opgegroeid vaak dragers zijn van het leed van de ouders en voorouders.  Ze zijn grenzeloos en staan veel te ver open doordat ze van baby af aan hun antennes gericht hebben op het leed van de ouders. Baby’s doen niets liever dan hun ouders plezieren en blij maken.  Zie het bekende boek Het drama van het begaafde kind [1]van Alice Miller; ik krijg steeds meer het idee dat de schrijfster met het begaafde kind het gevoelsbegaafde, het  hoogsensitieve kind bedoelt. Sinds ik kleinkinderen heb en baby’s van dichtbij in hun omgeving observeer met de kennis en ervaring die ik nu heb, vind ik het schokkend te zien hoezeer volwassenen bezig zijn, naar de gunst van een baby te dingen. Ze willen bijna allemaal  voortdurend dat de baby tegen hen lacht. Alsof een baby nooit eens iets anders te doen heeft. Deze volwassenen zijn niet bezig, de baby aandacht te geven, nee, ze willen zelf de aandacht van de baby. Het is voor mij af en toe bizar om te zien maar het wordt wel normaal geacht. Ik weet heel goed hoe helend de intimiteit met een baby kan werken. Maar lang niet alle volwassenen weten daarbij een gezonde afstand in acht te nemen, zodat de baby er vooral voor zichzelf kan zijn. Volwassenen hebben vaak geen idee dat ze in dit opzicht beschermers zouden moeten zijn en zeker voor hoogsensitieve baby’s.

Volgens Indra T. Preiss[2], die veel met hoogsensitieve mensen werkt in familieopstellingen,  gaat het hoogsensitieve kind als er problemen zijn in de familie, bijvoorbeeld langdurige spanningen in de relatie van de ouders, zijn gevoeligheid gebruiken om de ouders te ‘helpen’, te ‘bemiddelen’, door ‘bondgenoot’ van een van de ouders te worden of juist de ouders van hun problemen af te leiden door bijvoorbeeld ziek te worden of zich lastig te gaan gedragen. Wat het kind ook doet, het krijgt het zwaar, doordat het eigenlijk de problematiek van de volwassenen op zich neemt en niet meer voluit kind kan zijn.

Wat daar naar mijn idee nog bij komt, is dat het vaak beloond wordt voor meegaand of ondersteunend gedrag naar de ouders, terwijl geen volwassene ziet dat het kind tegen zijn eigen kinderlijke aard in aan het gaan is. Ook hier ontbeert het kind de bescherming van volwassenen in zijn omgeving en het ontwikkelt dan ook een overtuiging dat het verantwoordelijk is voor het welzijn van anderen en dat er niemand is die zijn wezenlijke wel-zijn in de gaten houdt. Dit wordt dan de ‘natuurlijke’ gang van zaken. Veel hoogsensitieve mensen krijgen hier pas in de loop van hun volwassen leven zicht op.

‘Juist omdat HSP’s enorm gevoelig zijn voor het leed van anderen, zijn zij bijna automatisch de meest belaste personen van heel het familiesysteem’, zegt Indra T. Preiss.  Nog lastiger wordt het voor het gevoelige kind als er in vroegere generatie van zijn familie een onverwerkt trauma speelt. Dat kan bijvoorbeeld het oorlogsverleden van de grootvader zijn, de aan wiegendood gestorven tante of de vroeg gestorven vader van de moeder . Het hoog sensitieve kind pikt de verstoring op en draagt die onbewust met zich mee, soms met gevolgen als depressie, concentratieproblemen of ziekte. De latere volwassene, voelt dan een zware emotionele last op zijn schouders of is gewoon niet gelukkig. Door deze grote belasting wordt hooggevoeligheid eerder als vloek dan als zegen ervaren.

Kortom, trauma en hooggevoeligheid kunnen erg met elkaar verweven zijn. Als je mensen hier in begeleidt, maakt het eigenlijk niet uit van welk vertrekpunt je start. Iedere hulpvraag waar een cliënt mee komt,  is prima. Als je het een aanstipt, komt het ander meteen mee.

Persoonlijk vind ik het niet zo belangrijk om in het begin al meteen te weten wat precies de oorzaak is. Ik werk zelf liever visiegericht dan probleemgericht. Ik bedoel daarmee dat ik, als een cliënt een probleem schetst, ik op zoek ga naar het verlangen dat onder dat probleem ligt. Daarmee is het probleem niet onmiddellijk opgelost, maar de cliënt wordt al wel blij van het beeld dat opgeroepen wordt: datgene waar hij of zij naar toe wil. Hier wordt het contact met de bron, de heelheid gemaakt en wordt de helende vibratie geactiveerd. Datgene waar je energie aan geeft, wordt versterkt. Geef je energie aan angst, dan versterk je de angst. Besteed je voortdurend aandacht aan boosheid of wrok, dan versterk je die. Help je de cliënt dus een beeld te scheppen van degene die hij of zij werkelijk van binnenuit is en wil zijn en besteedt deze daar ook dagelijks aandacht aan, dan wordt stap voor stap die positieve energie versterkt. Dat brengt het doel steeds dichterbij. En onderweg daarheen komt er als vanzelf meer inzicht in de oorzaak van het probleem.

Marian van den Beuken

www.desensitievepionier.nl


[1] Uitgeverij Maarten Muntinga

[2] Indra T. Preiss, HSP’ ers en Familieopstellingen, in De Cocon, nieuwsbrief van de vereniging voor hooggevoelige Personen, jaarg. 2 nr. 11 okt 2006  http://www.atelierlevenskunst.be/tekstHSPers.htm

De betekenis van het Calimero-effect

Tijdens mijn lezingen, maar ook via de mail, krijg ik nogal wat vragen voorgelegd. Meestal kan ik daar prima antwoord op geven. Soms gebeurt er echter iets waardoor ik uit mijn helderheid raak. Iemand stelt bijvoorbeeld een vraag die me raakt en waar ik niet meteen antwoord op weet. Zo vroeg iemand me een keer:

Is het wel nodig dat hooggevoelige mensen hun heil bij elkaar zoeken en zich zo samen afzetten tegen de boze buitenwereld?

Ik schrok, had deze vraag niet verwacht, en zeker niet in deze setting, met voornamelijk HSP’s bij elkaar. Waarom niet? En waarom raakte ik erdoor in de war? Ik heb me er natuurlijk op de een of andere manier uit gered, maar ik had er geen goed gevoel over. Ik ervoer het niet als een vraag maar als een veroordeling. Ik weet niet of het dat ook was. Het zou kunnen zijn dat degene die hem stelde zich er buiten voelde staan.

Waarom ik op dat moment  innerlijk afhaakte, is interessant. De vraag raakte een diep gevoel van ontkend worden, er niet mogen zijn, alsof mijn bouwwerk van jaren onderzoek rond hooggevoeligheid met één klap onderuit werd gehaald. Hoe kon me dit, na zoveel inzicht en bewustzijn opgebouwd te hebben (dacht ik), gebeuren?

Eigenlijk is het dezelfde vraag die mannen altijd stelden als het ging om vrouwenhuizen en vrouwencafés.  De vraag die huiverende ouders stellen aan hun lesbo en homo kinderen: ‘Moet je het daar nou altijd over hebben? Moet je nou altijd met die types omgaan?’

De vraag stellen is je er buiten plaatsen. Oké, je bent misschien ‘zo’, maar dan hoef je het er nog niet altijd over te hebben! Kortom, dat je zo bent, daar kun je misschien niets aan doen, maar verder moet je je wel aan de (dominante) normen houden. En je zeker niet samen afzonderen en gaan zitten miepen.

Dat de vraag me emotioneel raakte, heeft te maken met verinnerlijkte onderdrukking. De term wordt niet veel meer gebruikt, hij was in de zeventiger jaren erg in zwang. We praten niet graag meer over onderdrukking. We doen liever alsof we dat helemaal achter de rug hebben. Ik leg uit wat ik bedoel.

Waarom organiseren vrouwen zich op een bepaald aspect? (Bijvoorbeeld vrouwelijke politici, vrouwelijke ondernemers, vrouwen aan universiteiten, migrantenvrouwen). Waarom bestaan er homo/lesbische organisaties? Waarom bestaan er migrantenorganisaties? Waarom bestaan er organisaties van derde wereldlanden? Waarom bestaan er rouwgroepen?

Mensen organiseren zich met gelijkgestemden op een bepaald aspect om zich op dat punt verder te kunnen ontwikkelen. Het gaat er niet om dat ze zich willen verzetten tegen de boze buitenwereld. Het gaat er om dat ze bepaalde stukken van zichzelf willen leren kennen, in contact willen komen met hun authentieke zijn,  hun eigen manier willen ontdekken om verder te komen. Dat lukt niet zolang ze alleen maar als afwijkend gezien worden en ze zichzelf te vaak als ‘anders’ en niet goed genoeg ervaren. Als je tot een minderheid behoort, ook al gaat het maar om een aspect van je leven, word je voortdurend met de beelden en de normen van de meerderheid bestookt. Je herkent jezelf niet in de wereld om je heen. Daardoor ontwikkel je niet van binnenuit een beeld over jezelf. De beelden van de meerderheid kloppen niet met hoe jij jezelf op dat punt ervaart. Zolang je niet weet hoe dat werkt, ben je gauw geneigd te denken dat er iets mis met jou is. Je leert ook niet ten volle jouw speciale kwaliteiten te zien. Juist doordat je afwijkt, is de kans groot dat je een hele eigen inbreng in de wereld kunt hebben. Maar je hebt in eerste instantie niet eens een eigen taal om je wezen naar anderen in uit te drukken. En je hebt al te vaak meegemaakt dat jouw manier van uitdrukken niet begrepen, afgewezen of belachelijk gemaakt werd. Een sterke taal kun je alleen maar ontwikkelen in samenhang met mensen die dezelfde ervaringen kennen.

Het feit dat je niet helemaal de taal spreekt van de dominante cultuur, maakt dat je je op allerlei onverwachte momenten zwak kunt voelen. Je voelt je op zo’n moment slachtoffer, ook al kun je niemand aanwijzen die jou tot slachtoffer maakt. Zelfs al heb je jezelf goed leren kennen, heb je je kwaliteiten ontwikkeld en breng je ze de wereld in, al heb je zichtbaar succes, het kan je zomaar gebeuren.  Zoals deze middag met mij gebeurde.

Ik krijg vaak mailtjes van hooggevoelige mensen die beschrijven hoe ze zich, ook al zijn ze in bepaalde opzichten heel succesvol, op een bepaald moment plotseling weer zwak voelen. Ik noem dat het terug-in-je-hok-effect, dat altijd op de loer ligt. Het wordt ook wel het Calimero-effect genoemd (naar het vogeltje dat piept: “Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!”). Door een pijnlijke confrontatie lijkt het opeens alsof je met een smak terugvalt naar het niveau waarop je begon. Opeens ben je weer de ander, de afwijkende, de mindere. Al het werk dat je verzet hebt om te komen waar je bent, lijkt tevergeefs. Zoals een vrouw me schreef: ‘Opeens voelde ik me (weer!) erg “steunzoekend”  en “onder de voet gelopen”. ’  Dit gebeurt niet alleen bij hooggevoelige mensen; iedereen die afwijkt van de gangbare norm kent deze ervaring wel, al geeft niet iedereen het graag toe.

Misschien was het dat wel waardoor ik blokkeerde: opeens voelde ik me weer neergezet als de afwijkende, terwijl ik nog wel een thuiswedstrijd speelde. De zaal zat vol hooggevoelige mensen en ik kon op dat moment niet zien dat wij hier als hooggevoelige mensen de dominante cultuur vormden en dat de vragenstelster degene was die zich erbuiten plaatste. Zo sterk is dat mechanisme. Verinnerlijkte onderdrukking kan overal toeslaan, zelfs als je onder je gevoelsgenoten bent.

Het feit dat ik zo geraakt werd, laat zien dat ik blijkbaar nog niet 100% overtuigd ben van mijn eigenwaarde als hooggevoelig mens. Het gaat hier niet over mijn identiteit, het gaat over een aspect van mij en van de hele mensheid dat eeuwenlang onder de voet gelopen is: de vrouwelijke kant van de mens, man én vrouw. Je zou kunnen zeggen dat hooggevoeligheid het uiterste van die vrouwelijke kant raakt. Die kant begint steeds meer aan het licht te komen, maar er kleeft nog veel pijnlijke ballast aan van pijnervaringen uit het verleden. We komen steeds verder met het vrij geven van onze vrouwelijke kant, maar in hoeken en kieren kan soms nog oude pijn verborgen zitten die opeens toeslaat en ons verlamt als iemand hem triggert.

Als je je eigen waarde niet voldoende kent, word je gemakkelijk slachtoffer van mensen die je kritisch bejegenen. En slachtoffer zijn is een van de grootste taboes in onze maatschappij op dit moment. Niemand wil een slachtoffer zijn en niemand wil een slachtoffer zien. Mensen die gepest worden, bijvoorbeeld, zijn mensen die hun eigen waarde niet voldoende kennen. Ook degenen die pesten, kennen hun eigen waarde niet genoeg, anders zouden ze zo’n gedrag niet nodig hebben. De wereld wordt overzichtelijk ingedeeld in ‘winners’ en ‘loosers’ en iedereen wil een ‘winner ‘ zijn. Maar niemand is alleen maar een ‘winner’. Iedereen die nog niet 100% verlicht is, kent op bepaalde momenten de pijn, zich minder te voelen dan een ander. Mensen gaan daar verschillend mee om. Velen kiezen voor een stoere houding, laten niets merken, ze kijken wel uit! Ze willen niet geconfronteerd worden met ‘anderen’ die hun innerlijke pijn weerspiegelen, want dan zouden ze wel eens door de mand kunnen vallen en ook ‘zwak’ worden.

Wat zal de wereld er anders uit gaan zien als we liefdevol kunnen kijken naar de Calimero in onszelf en in elkaar. Als we onze Calimero-pijn kunnen zien als een uitnodiging om ons zuivere gevoel van eigenwaarde te versterken. Als we de pijn van anderen respectvol onder ogen durven te zien. Pijn hoeft geen splijtzwam te zijn; als we de pijn van een ander in onszelf durven te herkennen, kan dit juist een verbinding op zielsniveau teweegbrengen. De pijn legt stukjes in ons bloot die nog om heling vragen en is een uitnodiging tot innerlijke groei en nieuw bewustzijn. En daarbij gaat het niet alleen om onze persoonlijke ballast. Met iedere pijn die we helen, maken we de wereld mooier en schoner. Het zou zo mooi zijn als we die kansen niet meer laten liggen.

Ik ben de vragenstelster dankbaar dat ze onbedoeld deze ervaring in mij naar boven heeft gehaald en me zo de mogelijkheid heeft gegeven, het te onderzoeken, mijn eigenwaarde te versterken en dit thema, dat zoveel pijn en conflicten in de wereld veroorzaakt, weer wat verder te helpen ophelderen.

De wijsheid en de kracht van het vrouwelijk principe

‘Meer dan 300 jaar is het westelijk denken gedomineerd door de beelden van het industrialisme en de wetenschappelijk methode. Het wordt tijd om de metaforen te veranderen. We moeten overstappen van lineaire, mechanische metaforen naar organischer metaforen voor menselijke groei en ontwikkeling.’    Sir Ken Robinson

Dit citaat van Ken Robinson laat naar mijn idee het verlangen zien naar een duidelijker leiding van het vrouwelijk principe in de mens. Deze kant is vele eeuwenlang ondergesneeuwd geweest en het wordt tijd dat we haar onder de sneeuw uit graven en de plaats geven die ze verdient. Maar waar is dat vrouwelijk weten, die vrouwelijke wijsheid gebleven?

Langzaam aan zien we steeds meer van haar in onze realiteit verschijnen. Een paar jaar geleden verraste ze ons met grote borden op de snelweg: ‘Rijd met je hart!’ Zo’n tekst was een jaar of vijf eerder niet mogelijk geweest. Ik weet niet of het door een man of door een vrouw bedacht is, maar het was voor mij een teken dat het vrouwelijk principe actief is.

Wie weet meer van het vrouwelijk principe dan de vrouw zelf? En hoe kunnen wij als vrouwen onszelf en elkaar bemoedigen om onze vrouwelijke wijsheid en vrouwelijke kracht op te diepen, zodat die steeds meer actief kan worden in de wereld?

Niet alle vrouwen zijn biologische moeders, maar we zijn wel allemaal dochters van moeders en dat betekent dat de informatie over baren en geboren worden in ons DNA opgeslagen ligt. Kwaliteiten die met conceptie, groei en geboorteproces te maken hebben, zijn:

Geduld hebben – weten dat een proces duurt zolang als het duurt – kunnen laten rijpen – pijn en ongemak kunnen verdragen met het resultaat voor ogen – volhouden – liefde – verbinding – koestering – zorg en respect voor wat kwetsbaar is – vertrouwen op de groeikracht van wat nog maar pril aanwezig is – vertrouwen in de levenskracht van de natuur – totale inzet van lichaam en geest – de natuur haar loop laten hebben zonder in te grijpen – op je handen kunnen blijven zitten totdat het moment van handelen daar is – handelen vanuit innerlijk weten.

Het zijn allemaal kwaliteiten die je misschien niet als eerste in je sollicitatiebrief zou noemen. Ze zijn zelfs vaak als zwakheden gezien. En toch is het op dit moment deze houding waar de wereld grote behoefte aan heeft.

Hooggevoeligheid als bron van geluk

In de tijd dat ik lezingen begon te geven, was het nog bijna een taboe om te spreken over gevoeligheid, laat staan  hooggevoeligheid; alleen in kleine vertrouwde kring was het mogelijk om er
vrijuit over van gedachten te wisselen zonder als softie weggezet te worden. Er  is in acht jaar tijd veel veranderd, in mijzelf en om mij heen. Ik kan veel  meer genieten van mijn sensitieve aard en ik kan nu steeds vaker werkelijk  ervaren dat deze een gave is, voor mijzelf en voor anderen. Dat geeft me  onvoorstelbaar veel geluk. Ik denk dat veel mensen eveneens toe zijn aan die
stap om hun gave voluit voor henzelf en de wereld in te zetten en te genieten  van hun kwaliteiten. Het is tijd om mensen uit te dagen, het geluk van hun hooggevoeligheid onder woorden te brengen. De verhalen over geluk maken ons  sterker en dat maakt dat de invloed van hooggevoelige mensen groter kan worden.  Ze worden zo aantrekkelijk om na te volgen.

Het gaat dus niet alleen om de hooggevoelige mensen zelf, maar ook om de invloed die ze hebben door hun manier  van zijn. Die invloed wordt versterkt als informatie daarover overal  beschikbaar is. De meeste hoogsensitieven hebben niet in de gaten dat ze  bijzonder zijn. Door het bijzondere van hooggevoeligheid te belichten, hoop ik  hen te helpen, het bijzondere in zichzelf te herkennen, datgene wat een  wezenlijke bijdrage aan de wereld is. Het lijkt voor henzelf zo gewoon. Maar als je met de ogen van het massabewustzijn kijkt, is het niet gewoon. Hooggevoelige
mensen kunnen laten zien: zo kan het ook! Je kunt rust en kwaliteit in je leven en in je werk brengen. Je kunt dat verlangen stellen boven carrière en inkomen en dan gebeurt er niets ergs, integendeel!

Hooggevoeligheid als bron van geluk: het is  een overtuiging, een krachtige motor die ons op de snelweg kan brengen naar een  nieuwe aarde. Een aarde waar liefde, wijsheid en respect voor de waardigheid van al wat leeft leidraad zijn.

Fragment uit Het geluk van hooggevoeligheid, uitgeverij AnkhHermes

ISBN 9789020204667

Je kunt het hier bekijken en bestellen.

Kwaliteiten van hooggevoelig leiderschap

Hooggevoelige mensen hebben er soms moeite mee zichzelf als leiders te zien, doordat ze te weinig rolmodellen hebben gehad waarin ze zichzelf konden herkennen. Toch hebben ze juist door hun aard een aantal kwaliteiten waar de wereld op dit moment grote behoefte aan heeft. In mijn boek Het geluk van hooggevoeligheid voor jezelf en de wereld , dat op 16 mei bij uitgeverij AnkhHermes uitkomt, heb ik een hoofdstuk opgenomen over hooggevoelig leiderschap. Ik noem daar de volgende elementen:

  • Hooggevoelige mensen zijn vaak visionairs. Ze zien dingen die anderen (nog) niet zien. Ze hebben heldere ideeën en kunnen snel niet voor de hand liggende verbanden leggen. Ze kunnen buiten de geijkte kaders denken.
  • Ze kunnen snel scannen waar het in een organisatie aan schort, ze kunnen aspecten in de bedrijfsvoering blootleggen die voor anderen niet zichtbaar zijn.
  • Voor hen is de verbinding  tussen het spirituele en het aardse niveau een vanzelfsprekend iets.  Ze proberen de  spirituele principes op alle terreinen van de dagelijkse praktijk toe tepassen. Ze leven dat voor en nodigen de mensen in hun omgeving uit, dat ook te doen.
  • Geen gepreek, jezelf niet boven de ander stellen, zelf leven wat je beweert.
  • Ze kunnen de touwtjes stevig in handen hebben zonder  mensen onder de voet te lopen.
  • ze kunnen een krachtige maar niet opdringerige aanwezigheid hebben.
  • Ze kunnen een zeldzame combinatie laten zien van kracht en tederheid.
  • Ze weten een veilige en harmonieuze sfeer te scheppen.
  • Ze stralen groot vertrouwen uit in de kracht van mensen.
  • Ze richten zich zowel op het resultaat als op het proces.
  • Ze weten rust en harmonie over te brengen.
  • Ze hebben grote aandacht voor de kwaliteit van de werkomstandigheden.

Je kunt het boek bekijken en eventueel reserveren op http://01.nl/bteae.

Workshop Positief durven afwijken

De komende tijd wil ik me speciaal gaan toeleggen op het scholen van mensen die hun hoogsensitiviteit als gave in willen zetten in hun werk met anderen. Dat is echt pionierswerk, er zijn (nog) geen methodieken voor en zelfs de taal om dit onder woorden te brengen, zijn we nog aan het uitvinden. Ik wil graag de ervaring die ik hier de afgelopen tien jaar mee heb opgedaan, overdragen.

De sensitieve pionier

is verbonden met de innerlijke bron,

vindt daar inspiratie, levenslust, levenskracht,

lichtheid, blijheid, relativeringsvermogen,

ontvangt sensitiviteit als een geschenk voor zichzelf en de wereld,

experimenteert ermee, leeft vóór, valt, staat weer op

en creëert zo samen met anderen nieuwe levende vormen

in communicatie, organisatie en management,

heeft het lef, een eigen pad te banen,

onvermoede zijwegen in te slaan,

laat zich niet in een hokje zetten,

durft te struikelen, vreest de wanhoop niet

en veert weer op als een duikelaar,

neemt pas iets voor waar aan wanneer het hart ja zegt,

weet dat wegen niet zomaar samen komen,

 grijpt kansen die het ‘toeval’ geeft,

durft niet meer verrijkende concepten en contacten los te laten

en, al is het soms bibberend, met lege handen te staan,

wil helend communiceren,

eert de vele verschijningsvormen van diversiteit,

richt zich vastbesloten op het waardevolle,

vertrouwt op organische groei en

op de zuivere inspiratie die uit de eigen innerlijke bron opborrelt.

Op zaterdag 14 mei geef ik in Vlijmen de workshop Positief durven afwijken voor sensitieve pioniers.

Een van de grootste belemmeringen van hooggevoelige mensen is de angst of de schaamte om anders te zijn dan anderen. Als je het lef hebt om je angst en je schaamte voorbij te gaan, genereer je veel nieuwe energie. In deze workshop gaan we ontdekken hoe moedig we eigenlijk zijn en hoeveel vreugde dat geeft. We onderzoeken ook hoe we spannende stappen voor onszelf zo veilig mogelijk kunnen maken.

Tijd: van half twee tot half vijf.

Kosten: € 25 inclusief koffie en thee. Maximaal 10 personen.

Plaats: Voordijk 47, 5251 VE Vlijmen

Graag aanmelden vóór 1 mei via marbeuk@gmail.com.

Mocht je op die datum niet kunnen maar wel belangstelling hebben, laat het me dan even weten.